Sint Ursula Instituut

Le moment suprême brak eindelijk aan op 8 mei 2010: na maandenlange voorbereidingen kon SUI Unplugged in alle glorie losbarsten. Ook dit jaar was de klassiekere versie van het Vrij Podium een voltreffer op alle gebied. Nog voor alles begon zaten alle toeschouwers al in de juiste mood omdat de zaal baadde in een gezellige sfeer. Lekker duister, kaarsjes hier en daar: meer moet dat niet zijn.
Het programmaboekje beloofde ons puur en onversneden muzikaal talent uit onze eigenste school en dat was ook wat we te zien kregen. Meer zelfs, we kregen het niet enkel te zien, we beleefden het. Overrompelende dansacts en uitzonderlijke vocalisten waar je toch even stil van wordt werden afgewisseld met pianosolo’s die het haar in je nek werkelijk rechtop deden staan. En dan spreek ik nog niet over de pracht van de schimmige marimba-act, de pure schoonheid van de harpklanken die de zaal vulden en alle andere instrumenten die je even deden vergeten dat je in een miezerig nat en koud landje woont en alle dagen naar school of werk moet. De muziek deed ons wegdromen naar paradijselijke oorden, ver van hier.

De verschillende acts werden aangekondigd door middel van een ietwat brave, maar duidelijke presentatie. Alles deed ons meeleven naar het uiteindelijke hoogtepunt van de avond, een wervelende finale op de tonen van Madonna’s Like a Prayer. Ik ben normaal in de verste verten geen fan van Madonna, maar op één of andere manier paste haar nummer wondermooi bij de apotheose van de avond (maar dat kan natuurlijk ook gelegen hebben aan alle artiesten die erin meededen).

Na de show verliet ik de Sint-Ceciliazaal met een voldaan gevoel. SUI Unplugged was een pareltje van de bovenste plank. Het zal moeilijk zijn om deze avond te overtreffen. Misschien volgend jaar op het Vrij Podium? We’ll meet again!

Bekijk alle foto’s op Picasaweb

Een selectie van de foto's vind je hieronder: